Maarten Moll in Het Parool

Wat is er zo goed aan? Bijvoorbeeld dat hij de boel niet verliteratuurt. In veel romans die de laatste tijd zijn verschenen, werd het leven op het platteland behoorlijk geromantiseerd, verheerlijkt bijna. Die truc heeft Spruit niet nodig. Hij laat in het eerste deel van het boek zijn vader zelf vertellen over het harde leven van de rietdekkers. Over de kou, de lange fietstochten, slechte boeren, zijn ziekelijke moeder. In een bijna zakelijke, droge stijl, die goed bij de rietdekker past.
Nergens smukt Rinus Spruit de verhalen op om dat harde leven op het land nog harder of schrijnender te maken. Hij toont gevoel maar is nooit sentimenteel. Hij gebruikt veel Zeeuwse uitdrukkingen, wat niet stoort ( zie de verklarende woordenlijst) maar versterkt.
In het tweede deel vertelt Rinus Spruit zelf over zijn vader. Hij neemt ook delen uit het dagboek van zijn vader op. In dit deel ontbreekt een oordelende of veroordelende toon. Ik heb niet veel op met het literatuurwetje show don’t tell, maar Rinus Spruit showt vooral in zijn boek en dat maakt zijn verhaal sterk. Het is onnadrukkelijk proza, in positieve zin. Lof voor deze auteur.

Lees de ontroerende verhalen die de oude Zeeuwse rietdekker vertelde aan zijn zoon Rinus. Hij schreef ze op en maakte er een juweel van een boekje van.
(Marijke Hilhorst, Elsevier )

Wat een mooi boek! Een schitterend monument in woorden voor een vader. En wat een fraaie details en mooie uitdrukkingen.
( Maarten ’t Hart)

Een authentieke kroniek, die het particuliere familierelaas ver overstijgt. De doordachte montage van alledaagse anekdotes zorgt voor verrassing en spanning 
( Erik Vlaminck)

Rinus Spruit schrijft prachtig, in een sobere, haast achteloze stijl. De warmte en de humor gedijen prima onder de sprei van de Zeeuwse nuchterheid.
( Jef Rademakers)

Hugo Borst
Een lekker dun boek

U moet beslist het boekje De rietdekker van Rinus Spruit kopen. Geen tijd om te lezen? Geen argument. Het is om te beginnen namelijk een lekker dun boek. Zoals sommigen van u weten ben ik (druk, druk, druk) een propagandist van Het Dunne Boek. Nou, in drie uur heb je het uit, fysiek dan. De inhoud blijft lang hangen, zoals een goed boek betaamt.

Rinus Spruit raakt je met rake maar sobere teksten van het monomane leven van zijn voorvaderen, rietdekkers in Zeeland. Ik verbaasde me over hoe ontzettend hard er een halve eeuw geleden door mensen werd gewerkt, hoe weinig van de wereld ze zagen, het lot waarin ze zich schikten. Het ambacht bestaat nog, maar gaat niet meer zoals vroeger van vader op zoon. De schrijver van dit boek werd tot teleurstelling van zijn vader verpleegkundige en verhalenschrijver, geen rietdekker. Rinus Spruit richt een monumentje op voor zijn vader, een noeste handwerker die gebukt gaat onder een enorm schuldcomplex. De reden daarvoor verklap ik hier niet. Er moet wat te ontdekken overblijven. Arme vader, denk je, arme man. Vergeef jezelf toch, kerel!

Wat mooi is aan De rietdekker zijn de beschrijvingen van het land en het weer. Als je een pagina omslaat, kun je soms de gure koude in je gezicht voelen. Wat jammer dat ik geen wolken kan lezen, dacht ik tijdens het lezen, en geen ontberingen doorstaan. Wat staan we nu ver af van pakweg 1920 of 1971. Wij stappen in de auto en als het bitterkoud is zetten we de verwarming hoog en als het heet is de airco hard.

De Rietdekker is geen bestseller maar verdient het wel te worden. Wie van Maarten ’t Hart houdt en Gerbrand Bakker zal dit typisch Hollandse proza met evenveel plezier lezen. Het knappe is dat het een persoonlijke familiekroniek betreft maar ook een deel van de geschiedenis van Zeeland inzichtelijk maakt. Kopen!